Anja J. van Veelen
UITVAARTVERZORGING

Ganzeweide 68a,
6413 GH Heerlen.
Telefoon: 045-5281918
info@uitvaartbemiddeling.nl

VERSCHENEN COLUMNS IN
2013-03-28

Weekblad Parkstad

(maart 2013) Mijn steentje...

Twee weken na de uitvaartdienst, vind ik een kaart in mijn brievenbus. Hij is van de dochter. In warme woorden bedankt ze me voor het verzorgen van haar moeder, de regeling van de uitvaart, mijn speech in het crematorium. Ze bedankt me vooral ook voor de rol die ik in heb willen nemen binnen de familiaire perikelen. Zoals dat in de beste families voorkomt, en zoals we allemaal weten, is er overal wel eens wat. Moeilijk om, ook nog eens met veel verdriet, weer aan diezelfde tafel waarvan je drie jaar geleden boos opstond, weer tegenover je vader te zitten. Wettelijk gezien dien ik me, als uitvaartondernemer, te houden aan de eisen en wensen van diegene die zichzelf aanmerkt als opdrachtgever. Dat is immers degene aan wie alle correspondentie gericht wordt, en waarnaar ook mijn factuur uit zal gaan. Zo eenvoudig, of verarmd is in deze misschien een meer toepasselijk woord, wil ik het niet zien. Vader en dochter. Dochter en vader. Twee nabestaanden die elkaar letterlijk broodnodig hebben in hun gemis. Twee mensen die herinneringen aan mevrouw kennen, die ze alleen met elkaar zullen kunnen delen. Als ik daar mijn steentje aan bij mag dragen, graag!

(oktober 2012) Een moment van licht in donker: Wereldlichtjesdag!

Elke 2e zondag in december wordt Wereldlichtjesdag gehouden. Op deze dag, om 19.00 uur 's avonds, steken mensen over de hele aarde kaarsjes ter nagedachtenis aan, op welke wijze dan ook, overleden kinderen. De wereld wordt zo letterlijk even wat lichter voor mensen en daarnaast is er het besef dat je niet alleen bent met je verdriet.

Wij heten u daarom graag welkom bij de speciale bijeenkomst die we houden op zondag 9 december, van 18.00 uur tot 19.15 uur, op de Algemene Begraafplaats aan de Kampstraat, in Heerlen-Heerlerheide. Om niemand uit te sluiten, zullen alle graven verlicht zijn. Nabestaanden, van overledenen die hier niet rusten, kunnen hun dierbaren herdenken in het lichtjespark. U kunt, via de website www.wereldlichtjesdagheerlen.nl, een kaartje aanvragen waarmee de na(a)m(en) van uw overleden dierbaren ook een plaats zullen kunnen krijgen in de grote kerstboom op de begraafplaats. In de ruimte van deze bijzondere ontmoeting past ook muziek, een kort woord, herdenking, het oplaten van een ballon, en een kopje koffie met een vers voor u gebakken stroopwafel. Het volledige programma treft u aan op bovengenoemde website. Graag tot ziens op 9 december aanstaande!

(september 2012) De één zijn dood...

U hebt er waarschijnlijk geen notie van hoe vaak ik, als uitvaartondernemer, met dit spreekwoord om mijn oren geslagen wordt. (Want, daarin wil ik ook heel eerlijk zijn, ik vind het nooit prettig om te horen). Daarom ga ik u vertellen waar dit spreekwoord zijn oorsprong in kent.
In vroeger tijden, we spreken dan van eeuwen terug, waren martelingen vaak een openbare aangelegenheid in Nederland. We zouden het ook een stukje volksvermaak kunnen noemen. Er zijn tal van ingenieuze manieren uitgevonden om elkaar lijfelijk pijn te doen. Afhankelijk van het vergrijp en het daarop volgende vonnis, kon het zo zijn dat mensen veroordeeld werden tot een langzame en pijnlijke dood. Zo kon het gebeuren dat de veroordeelde, slachtoffer werd van de pijnbank waarop het doodvonnis uitgevoerd moest worden. Beetje bij beetje, totdat met de hamer de 'genadeslag' werd gegeven. Bij zo'n pijnbank, opgesteld in de buitenlucht, kende men ook de voorziening van de mogelijkheid waarin het publiek geld kon doneren. Bedoeld voor de nabestaande(n) van het slachtoffer, of waarvan de armen gebruik konden maken. Van hieruit werd het gezegde 'de één zijn dood, de ander zijn brood' dus letterlijk eer aangedaan.

(juni 2012) Een plekje geven...

Gisterenavond had ik een verdrietige studente aan de telefoon, wiens moeder 3 maanden geleden overleden is. Ze verontschuldigde zich achter te zijn met haar huiswerkopdrachten. Verder bracht ze naar voren of ze wel verder moest gaan met haar studie. Die twijfel bleek haar door de buurvrouw ingegeven te zijn. Een buurvrouw wiens man overleed en daarmee begrijpt van rouw. Dat wil zeggen, van haar rouw onstaan vanuit de band die zij kende (kent) met diegene die haar dierbaar was (is). Vanuit haar karakter, haar mogelijkheden binnen haar levensritme. Waar studente behoefte kende aan een warm luisterend oor kwam er een stortvloed aan woorden van de buurvrouw. Daarin was ook het 'want je moet het eerst een plekje geven' ter sprake gekomen. Subiet schoten mij dierbare overledenen als mijn vader, moeder, Aris, Ronald, Ineke te binnen. In leven met hen kende ik met ieder een eigen band. Daarin is na hun dood geen verandering gekomen. Elk kent nog altijd een eigen unieke plaats in mijn gedachten. Er was (is) verdriet om hun heengaan. Zoeken naar hun plek heb ik niet gehoeven, want die hadden ze allemaal heel ver voor hun overlijden al bereikt. Die plek... Hun plek... was, is en blijft in mijn hart!

(mei 2012) Wie ik ben...

Naast alle kantoorbenodigdheden die veruit op de meeste bureaus vindbaar zijn, wil ik twee korte teksten met u delen die daarop ook hun eigen vaste plaats kennen. De ene werd geschreven door Stef Bos, zegt 'ik heb het recht om te verdwalen. Zo kan ik worden wie ik ben.' Deze twee zinnen uit het nummer 'Ruimtevaarder' hebben me meer dan eens het beslissende duwtje gegeven. Bij het nemen van een besluit waarbij ik wel wist wat er achter me zou komen te liggen, maar ik niet volledig kon inschatten wat de toekomst brengen zou. Blijkbaar ken ik minder moeite met het idee van 'verdwalen', dan de angst het niet goed te doen.
'Verwacht een wonder' is de andere tekst die op mijn bureau prijkt, en die meegestuurd werd met een lieve kerstkaart. Sinds dat kaartje er staat besef ik nog meer dat wonderen wel degelijk bestaan. Want iedere dag kom ik in aanraking met bijzondere mensen, in bijzondere hoedanigheden en onder bijzondere omstandigheden.

(april 2012) 'Kan dat ook?'

Vanuit de vragen die wij dagelijks krijgen onder deze noemer, wil ik er een enkele voor u uitlichten. Omdat naaste familie op een afstand van 250 kilometer, met bijpassende reistijd, woonachtig is voelt de weduwnaar eigenlijk meer voor het schenken van een kopje koffie voorafgaande aan de uitvaartdienst dan daarna. 'Kan dat ook?'Natuurlijk kan dat, en alzo geschiedde (en er werden Bossche Bollen bij geserveerd als het lievelingsgebakje van wijlen zijn vrouw...).
Bij aankomst in het huis waar meneer overleden is, vertelt mevrouw over hoeveel plezier haar man nog gehad heeft aan het zetten van het tuinhuis. Het doet mevrouw verdriet dat haar man het nog wel, vanuit zijn bed, afgezien heeft maar er nooit in heeft kunnen zijn. Opbaren in het tuinhuis, had haar man gekscherend gezegd... 'Kan dat ook?' Jazeker, en daarmee is meneer 5 dagen in het tuinhuis en vlakbij zijn gezin gebleven.
'Een uitvaart in die besloten kring van mensen waardoor ze zich de laatste jaren van haar leven gesteund wist', zo had mam dat opgeschreven. Een dag voor haar overlijden voegde ze daaraan toe, dat ze nog zo graag naar huis gegaan was. De afscheidsdienst thuis. Met moeder erbij... 'Kan dat ook?'. Mam werd thuis gebracht, haar wens werd werkelijkheid.

(maart 2012) 'Toch weer lente!'

In de dagen na het overlijden van zijn vrouw, waarmee hij ruim 30 jaar samen mocht zijn, tot aan de uitvaart aan toe heeft hij me van veel van zijn gevoelens deelgenoot gemaakt. Van daaruit ontstond mijn belofte dat ik ook voor hem, indien wenselijk, beschikbaar kan zijn als gediplomeerd rouwtherapeute. Met de herinnering aan zijn intense verdriet bel ik, op afspraak, zo'n vier weken na de uitvaart opnieuw aan zijn huisdeur aan.
Het allereerste dat me opvalt op zijn, toch nog altijd, smalle en betrokken gezicht is het voorzichtige blosje op zijn wangen. Dat komt, zo vertelt hij me, dat hij een vrouw tegen is gekomen... Een vrouw waarmee het klikt. Net als toen hij destijds zijn Veerle ontmoette... Wars van iedereen die hem daarop veroordeeld, vergaart hij dapper zijn moed om dwars door zijn winterse buiten heen toch weer een stukje lente te omarmen.

(februari 2012) 'Jarig!'

De bevalling werd ingeleid, waarmee vooraf het tijdstip van zijn geboorte vaststond. Dat hij een jongen was, had hij op echo's laten zien en dat hij na zijn geboorte een operatie moest ondergaan was uitgebreid besproken. Al met al werd zijn geboorte met vertrouwen tegemoet gezien en naar het moment van hem te kunnen vasthouden, uitgezien. Als drie-eenheid klaar voor de start en ze schreven de naam van hun zoon met onuitwisbare inkt in hun hart. In de vijf maanden van zijn leven bewees hij daar zijn ouders vanuit zijn grote wijze ogen, door zijn kracht en met zijn troost hen steeds weer dank voor. Op aarde sloot hij toen zijn ogen om verder te leven daar wij als levende mensen niet kunnen komen. Zijn liefde, zijn lach, zijn gebaren en alles dat niet aangeraakt kan worden omdat het om gevoelens gaat, liet hij achter. Ook vandaag. Ook een jaar na zijn geboortedag. Op zijn verjaardag... Lieve Vera en Peter, nog eens van harte gefeliciteerd met de 1e verjaardag van Jarno!

(januari 2012) 'Ik trek het niet...'

Ik kan het me zo goed voorstellen, zoals ze dat zegt. Ze is pas 22, dochter van haar moeder die ze zojuist verloren is. Ze huilt met lange horten en veel stoten. Ze is niet verdrietig, maar ze vormt verdriet. Ze is verdriet. Radeloos, machteloos en ook veel angstgevoelens maken zich van haar meester. Eigenlijk, ondanks dat ze volgens de wet als volwassene wordt beschouwd, twijfelt ze er heel sterk aan of ze al wel groot genoeg is het leven zonder haar moeder aan te kunnen. Ze heeft het nog nooit zonder haar moeder gedaan. Ze heeft eigenlijk nog zoveel te zeggen en wil nog zoveel vragen. Ze weet niet wat ze nu moet, hoe ze nu moet en dat maakt haar bang. Met het afscheid nemen van haar moeder, zie ik in haar ogen ook het afscheid van haar jeugd. Zelf is ze ook moeder. Van een kindje van zeven maanden. Ondanks alle troost die de baby haar biedt maakt ze zich daarover ook veel zorgen. Omdat ze ook nog nooit eerder moeder was zonder moeder...

In Memoriam. Jaar uit, jaar in. Samen verbonden.

December is bij uitstek een maand die herinneringen oproept en zeker ook aan die mensen die niet meer bij u kunnen zijn. Voor woensdag 28 december aanstaande, enkele dagen voor het einde van dit jaar, hebben wij daarom in alle edities van 'Weekblad Parkstad' en 'Weekblad Parelnieuws' een pagina gereserveerd om in een 'In Memoriam' al die namen van overledenen te noemen die u mist. Mensen die u dit jaar zijn ontvallen en zij van wie u al eerder afscheid moest nemen. Van hen allemaal, ongeacht waar en wanneer zij overleden zijn, kunt u tot en met 21 december die namen bekend maken. Als u van uw dierbare(n): de achternaam, voorletters of voornaam, vrouwelijk of mannelijk en de datum van overlijden doorgeeft zullen die namen van mensen met wie u ook door de dood heen verbonden bent gebleven, kosteloos gepubliceerd worden. U kunt daarvoor mailen aan info@anjavanveelen.nl en telefonisch zijn wij bereikbaar onder 045 528 19 18.

Dat de herinneringen aan hen u tot zegen zullen mogen zijn, en heel veel anderen nog tot zegen zullen mogen dienen.

( november 2011) 'Koud...'

Wanneer de winter zich aandient en bomen langzaam kaal worden, laat de eerste kou niet lang meer op zich wachten. Als vanzelf zetten we de verwarming alvast een paar graden hoger. We treffen voorbereidingen om de kou van buiten te weren, wensend dat het weer snel warm mag zijn. We houden elkaar vast om de koude lucht niet tussen ons door te laten waaien. Hoe koud het 's winters ook mag worden, we hebben alle middelen in huis om het heerlijk warm te kunnen hebben. Het zijn juist die momenten, dat we stil kunnen staan bij ons verlangen naar warmte. Bij het heerlijke gevoel dat er op ons neerdaalt als we na een koude dag onze handen kunnen warmen aan de radiator. Blijft u zich dit gevoel herinneren, zodat u weet wat u kunt doen als het mensen in uw omgeving ontbreekt aan warmte omdat ze iemand zo missen...

(november 2011) 'Slaap kindje, slaap'

'Nog zo jong' is een van de eerste dingen die me aangegeven wordt aan de telefoon. Als ik wat later aankom op het aangegeven adres wordt ik meegenomen naar een schattig, vertederend en mooi jongetje. Een van de eerste dingen die ik dan denk ik is 'en nog zo klein...' Vier maanden gevochten en geknokt, vier maanden van hoop en vrees, vier maanden van vreugde naar nu veel verdriet. We verzorgen, kleden, koesteren en knuffelen. Zijn ouders besluiten dat Antal bij hen thuis blijft in zijn eigen kamertje en in zijn eigen bedje. Iedere dag ontmoeten we elkaar, zo ook op het moment vlak voor de uitvaart. Na de laatste kusjes, warme woorden en heel veel tranen geven de jonge ouders Antal aan oma die hem in zijn kistje zal leggen. Zodra zijn ouders het kamertje uitlopen, zet oma zachtjes 'Slaap kindje, slaap' in dat enkele seconden later onderbroken wordt door haar allesomvattend verdriet. Snikkend draait oma zich naar me om 'wil jij voor Antal zingen...'

(oktober 2011) 'Uitvaartkosten'

Praten over de uitvaart, zelfs in huiselijk kring, blijkt vaak moeilijk te zijn en wordt nog wel eens afgedaan met 'komt tijd, komt raad'. Dat is begrijpelijk want de dood is nu eenmaal geen eenvoudig onderwerp van gesprek. Dat is het niet als je gezond bent, niet als je ziek bent en ook niet als je geconfronteerd wordt met het overlijden van een dierbare. Wat ook een precair onderwerp vormt, zijn de uitvaartkosten. Lang heeft gegolden dat wanneer het om emoties gaat, geld geen rol dient te spelen. Maar eigenlijk weten u en ik wel beter, want ook in uiterst verdrietige omstandigheden bent u uiteindelijk toch degene die de nota gepresenteerd krijgt. Wij tonen aan dat binnen onze dienstverlening er vol respect is voor de overledene, er in tal van vormen gestalte gegeven kan worden aan emoties van nabestaanden en dat er achteraf niemand geconfronteerd hoeft te worden met een torenhoge rekening. Of u verzekerd bent, waar u verzekerd bent of niet, wij zijn ook voor u steeds bereikbaar.

(september 2011 NieuwSweg) 'Uw naam'

Historisch gezien is de voornaam de eigenlijke naam die we oudsher meekregen en waarmee we tal van eeuwen hebben te weten overbruggen. Voornamen waren zelfs zo belangrijk dat ze gemakkelijk ook nog over een hele generatie in gebruik bleven. Mocht u uw stamboom eens bedoelen uit te gaan zoeken, kijkt u er dan niet van op als u de voornaam van de vader als achtervoegsel geschreven ziet. Dit wordt een patroniem genoemd. Als voorbeeld daarvan, en om u maar een beruchte Nederlander te noemen, Jan Pieterszoon Coen (1587-1629). Afkortingen daarvan kwamen ook voor, in onze huidige tijd herleiden de 's/z' of 'en' daar nog naar: Willemsz (Willems zoon) of Klaassen (zoon van Klaas).
     Op de adel na, kenden we geen officiële achternaam totdat Napoleon daarvoor in 1811 een decreet uitvaardigde. Iedereen moest zich binnen de eigen woonplaats bij het gemeentehuis vervoegen om een achternaam aan te geven. Ook al werden als achternaam niet de naam van steden getolereerd werd het verder aan de burger zelf overgelaten. Daaruit resulteerden familienamen die verwezen naar beroepen (Draaier), maar er waren er ook die het bezagen als nieuwetse flauwekul en 'Kolder' opvoerden als achternaam. En anderen die het zo nauw niet wilden nemen, of niets wisten te verzinnen, kozen voor 'Bloot'. 'Naaktgeboren' of 'Billekens'. Ik kan me ook zo voorstellen dat er mensen voor de ambtenaar verschenen die in de volksmond al een naam hoog te houden hadden: 'Sukkel', 'Spring in 't 'Veld' en 'de Kwaadsteniet'. Of werd er in de naam verwezen naar de situatie waarin men zich op moment van inschrijving bevond, waarvan 'Slijm'. 'Vroegindewei' en 'Koedood' voorbeelden zijn.
     Met voornaam en familienaam was voldaan aan alle wettelijke eisen, en toch was dat sommigen onder ons nog niet genoeg. Ik ken mensen, en ben er daar zelf een van, die er toch nog een voorletter aan toevoegen. Peter R. de Vries, bijvoorbeeld. Ik heb er geen idee van wanneer hij daarmee begonnen is, net zomin als ik zijn drijveren daartoe ken. In ieder geval ging ik hem voor en wil ik u graag vertellen waarom ik er waarde aan hecht Anja J. van Veelen te schrijven. Ik werd vernoemd naar mijn beide ouders, die jong overleden. Mijn namen, specifiek en bewust door hen voor mij uitgekozen, is dat wat mij nog van hen resteert. Met name aan mijn vader heb ik amper herinneringen, ondanks dat ben ik er wel heel trots op ook zijn dochter te zijn! Daarom de 'A' van mijn moeder en 'J' van mijn vader. Eigenlijk ga ik hiermee terug in de tijd. Want zou het niet anno 2011 zijn maar ruim 200 jaar geleden, zou ik beslist gekend zijn geweest als Anja Jacobus...
     Mocht u zelf interesse kennen in stamboomonderzoek, waarschuw ik u alvast voor het verslavende karakter ervan!

(juli 2011) 'Op een mooie zomerdag'

werd ze geboren en op zo'n zelfde zonnige dag werd haar aards leven na 83 jaren afgesloten. De reactie van veel mensen op haar overlijden bleef vooral beperkt tot haar leeftijd. Talloze malen beluisterde haar echtgenoot (85) dat hij dankbaar moest zijn dat ze zo lang samen geweest waren. Dat ze samen zoveel hadden mogen delen, en dat haar sterven nu eenmaal de optelsom van leven was. Omdat mevrouw thuis opgebaard was, bezocht ik hen iedere dag en merkte ik op dat meneer steeds stiller werd. Hij liet het steeds meer bij een enkel woord en hij werd telkens meer bedreven in het knikken. Hoe kon hij zich nog uiten waar hij ondervond niet gehoord te worden? Hij brak niet eerder dan vlak voordat haar kist zou dalen, hij met zijn beide handen haar kist omvatte en zich vertwijfeld afvroeg hoe het nu met hem verder moest. 'We waren 59 jaren samen. Lieve Annie, je hebt me toch beloofd dat je me nooit alleen zou laten?' Een écht paar, 83 en 85...

(juni 2011 NieuwSweg) 'Tunesië of Tuinesië'

Examens zijn achter de rug, colleges naderen het einde van het studiejaar, de temperatuur toont zich van zijn beste kant. Alles duidt erop: vakantietijd nadert mt rasse schreden!
     Opgegroeid in de jaren '70 zag ik de zomervakantie toen vooral als een hele lange periode voor me, waarin er geen school was (vrijheid en blijheid doreg ik al jong hoog in mijn vaandel). Spijbelen was in mijn opvoeding not done. Sterker nog, het kwam niet eens in mijn hoofd op! En als ik me ziek meldde, dan was dat ook echt zo. Aaneengesloten dagen niet naar school toe te hoeven vond in mijn jeugd dus louter en alleen plaats als de school gesloten was. En de zomervakantie was daar bij uitstek geschikt voor.
     Wat later, toen ik verkering kreeg, kwamen vakanties ook ter sprake. In die tijd, om samen ongetrouwd op dezelfde hotelkamer te mogen slapen, moest ik aan het reisbureau nog een 'verklaring van goedvinden' van mijn moeder overleggen. Onze allereerste vakantie was naar Mallorca (14 dagen, half pension, inclusief vlucht fl. 573,95 per persoon). Ik heb er nog veel (inmiddels oranje verkleurde) foto's van waarop vooral heel veel palmbomen staan. Die had ik daarvoor nog niet eerder live gezien...
     Daarna braken vakantietijden aan waarbij er in de bestemming vooral rekening gehouden werd met de kinderen. Speeltuin, bos, zee, strand en het maakte niet uit wat, als er maar van alles voorhanden was waardoor ze het leuk zouden hebben (en daarmee wij vanzelfsprekend ook). Op die vakanties volgden reizen waarin we, de kinderen en ik, ervoor kozen actief bezig te zijn: klimmen, abseilen, speologie, mountainbiken, varen. Het kon niet dol genoeg (dacht ik, toen ik nog niet wist van de discotheekbezoeken die mijn tweetal in hun pubertijd zouden gaan verkiezen).
     Intussen is de tijd voortgeschreden. De kinderen zijn opgegroeid en daarmee mijn leeftijd (...) en levensomstandigheden ook. En wat er allemaal ook veranderd mag zijn, vakantietijd is gebleven. Nu mag ik vooral rekening houden met mezelf en mijn eigen vakantiewensen, en dat beschouw ik als een voorrecht. Maar toch mis ik de manier waarop ik als kind uitzag naar de vakantie nog wel eens...

Ik wens u een prachtige vakantietijd toe, met aangename temperaturen vanuit een zonovergoten hart!

(mei 2011) 'Budgetuitvaart'

Regelmatig ontvangen we de vraag wat een 'budgetuitvaart' nu precies betekent. Binnen onze uitvaartonderneming richten wij ons op de wensen die de overledene tijdens het leven heeft geuit en die u kent als nabestaanden, en zijn daarvoor dag en nacht oproepbaar. Als enig erkende budgetuitvaartonderneming binnen geheel Zuid-Limburg, kunnen wij u echter ook prijstechnisch ten dienste staan. Doordat wij samen met alle budgetuivaartondernemingen in den lande gezamenlijk onze inkopen doen, betalen wij uiteraard niet de prijs die wij daar anders per onderneming voor zouden moeten betalen. Dat betekent voor u heel concreet dat wij ook in staat zijn aan u beduidend minder te kunnen berekenen. Natuurlijk zijn wij ons er heel wel van bewust dat geld nooit verdriet zal kunnen vergelden. Dat wil echter niet zeggen dat u meer zou hoeven betalen aan uitvaartkosten dan noodzakelijk hoeft te zijn.

(april 2011) 'Een Afrikaans gezegde'

luidt dat wat je moeder zingt als je in de wieg ligt, je met je meedraagt tot aan je graf. Na het overlijden van mijn broer in de afgelopen week, is het deze spreuk die me steeds weer even meeneemt en terugbrengt naar mijn jeugd. Van toen ik nog jong was, en hij een grote broer. Naar toen onze ouders nog leefden, en naar de liederen die onze moeder ook zong tijdens de afwas en bij de strijk. Zo leerde ze ons de woorden en de melodieën. Veel meer nog leerde ze ons een toonzetting in ons leven, waarmee ze ons verder aan elkaar verbonden heeft dan woorden kunnen reiken of vernietigen. Lieve Koos, rust zacht. Ik zal blijven zingen...

(maart 2011) 'Lente'

Maar zelfs dan blijven we bestaan
als een druppel in de zee
een sprankel eeuwig licht
spiegeling in jouw ogen
het geluid van vele klanken
fluistering in de oren
een toon
muziek allicht.

(februari 2011) 'Waarom...'

Binnen onze uitvaartonderneming werd het overlijden gemeld van een vrouw. Nog volop in dit leven kwam daar een abrupt einde aan. Het gezin is in de schok nog ternauwernood in staat deze definitieve boodschap te bevatten. Met alle macht en kracht die zij in zich hebben, geven zij aan hoe zij de uitvaart voor zich zien. Verder doen ze hun uiterste best toe te komen aan dagen die moeizaam verlopen dankzij wakkere nachten. De dagen voorafgaande aan de uitvaart rinkelen telefoons onophoudelijk. Op enig moment is het de dochter die verzucht dat ze dol wordt van telkens en opnieuw dezelfde soort vragen die een ongeval lijken op te roepen. Zijzelf kent maar één vraag... Die van waarom...

(januari 2011) '2011...'

Volgens de tiquette zou ik u, gezien de datum van vandaag, allang geen 'gelukkig nieuw jaar' meer mogen toewensen. Ingewijden die mij wat beter kennen, zullen u met een gerust hart vertellen dat een stukje eigenwijsheid mij allerminst vreemd is. Daarom wil ik van deze gelegenheid toch gebruik maken u het allerbeste toe te wensen voor dit komende jaar. Dat gezondheid voorop mag staan. Dat u toe zult mogen komen aan de wensen die in u leven. Dat dromen in u werkelijkheid zullen mogen worden. Dat u zich thuis mag voelen in uzelf en daarmee in de ander. Dat we 2011 allemaal en unaniem zullen gebruiken om Licht uit te dragen waar donker heerst. Kortom: een van harte gelukkig nieuw jaar voor u en de uwen!

(december 2010) 'Prettige Feestdagen?'

De gemakkelijkheid waarmee we het elkaar gedachteloos wensen, viel me zojuist weer op. Ik verliet de spreekkamer van de tandarts die het me bij de deur nog nariep 'en prettige feestdagen alvast...' Net als winkeliers, telefonistes en secretaresses bedoelt ook hij het vast aardig. Vorig jaar schreef ik daar een boek over onder de titel 'Feestdagen en rouw'. Dat was niet per ongeluk en niet toevallig, maar juist omdat mij bekend is dat lang niet iedereen de verwachting kent van prettige feestdagen. Daarom wil ik ook u vragen juist in deze decembermaand rondom hen te staan die angst kennen voor de komende dagen. Opdat juist zij niet vergeten zullen worden... Ik wens u allen toe dat gezondheid, liefde, vrede en hoop u steeds zullen mogen omringen.

(september 2010) 'Petitie Nabestaandendag!'

Verdriet vanuit gemis gaat, zonder enig mogelijke en denkbare uitzondering, ons allen aan. Iedereen van ons wordt eens nabestaande. Ondanks de pijn die dat met zich meebrengt proberen nabestaanden dapper hun plaats in te blijven nemen in de samenleving, en vieren Sint Maarten, Dag van de Arbeid en Secretaressedag met ons mee. Omdat het dagen zijn die zo op onze kalender aangegeven staan worden we daar ieder jaar weer op gewezen. Naar onze mening mist er dan een hele belangrijke dag, namelijk Nabestaandendag! Een dag waarop we elkaar eraan herinneren dat verdriet niet vanzelf weggaat, en dat daarom uw bezoek en/of telefoontje zo belangrijk is. Alleen met uw hulp kan Nabestaandendag een eigen plaats op de kalender gaan vinden. Ondertekent u daarom de petitie op www.nabestaandendag.nl om die ander de hand te reiken, en eens ook voor uzelf...

(augustus 2010) 'Vrijheid, gelijkheid en broederschap!'

Bij het opstarten van mijn eigen onderneming werd me het, goed bedoelde, advies gegeven me nooit te conformeren aan politiek en religie. Het een blijkt gemakkelijker uitvoerbaar voor me dan het ander. Politiek bedrijven doe ik weer vanuit huis. Middels de krant, achter de TV en in discussies op mijn eigen bank. Om mijn geloof te belijden komt daar een gebouw bij als wekelijks gezamenlijke ontmoetingsplaats. Zoals u mij daar kunt ontmoeten, ontmoet ik u daar ook. Want al durf ik me allerminst te conformeren met een discipel, probeer ik toch wars te blijven van de schrik die me een haan aan zou kunnen jagen. En blijkbaar hoeft dat ook helemaal niet. Zoals u mij de bekende Franse leuze gunt, blijk ik ook prima met u overweg te kunnen. Ondanks geloof. Juist door geloof?

(juli 2010) 'En we gingen op vakantie'

'van het geld van ome Jan', zong Willeke Alberti er achteraan in een hit die ze er jaren geleden mee scoorde. Nu weet ik niet of u een oom Jan hebt in uw familie? De oom Jan uit mijn eigen familie is twee jaren geleden overleden. Het was een aardige man, die nog beter voor zichzelf leerde zorgen na het overlijden van zijn vrouw. Op huishoudelijk vlak riep hij hulp in, verder was hij vaker van huis dan in huis. Zijn grote passie was de wandelsport en binnen het verenigingsleven besteedde hij daar zijn meeste uren aan. Overdag te voet en in de avonduren achter de vergadertafel. Als het met mijn oom Jan ging over vakantie, betroffen het de zijne maar nooit de mijne. Kortom, oom Jan was een vriendelijke en een actieve man, maar er is geen vakantie geweest die hij voor mij betaald heeft. Misschien was de oom Jan van Willeke dan toch van een andere orde...

(juni 2010) 'Landelijke Nabestaandendag'

Misschien dat de berichtgeving over de tweede Landelijke Nabestaandendag wat vroeg op u overkomt, maar we zijn zelf zo enthousiast over de locatie en het programma. En dan weet u hoe dat gaat 'waar het hart vol van is...' Conferentieoord Rolduc is op zondag 21 november aanstaande de plaats waar we graar met u, gratis, samen willen komen. Om te luisteren naar boeiende sprekers. Om mee te doen aan workshops waar u iets mee kunt! Om samen uw gevoelens te vertolken met een groots gospelkoor. Om u, in silhouet, te laten vereeuwigen met uw dierbare. Om u te laten inspireren door standhouders. Om de dag af te sluiten met drie vermaarde artiesten in 'a tribute to the Bee Gees'. Nabestaandendag. Jazeker! Met u, vanuit ons hart en vanuit onze ziel!

(mei 2010) 'Herdenken

In de stilte klonk een schreeuw waardoor paniek ontstond, gewonden vielen en de herdenking werd, onder applaus, hervat. Daar maakte ook de jonge Luc Steffelmans deel van uit, die in zijn gedicht vroeg om 'laat de stilte galmen'. Net als u waarschijnlijk zat ook ik voor de TV en begreep ik ook niet wat er gebeurde. Nu enkele dagen verder, is die schreeuw nog in mijn gedachten en in mijn hart. De manier waarop was onjuist, maar hoeveel nabestaanden, daar en hier, zouden van harte hun verdriet en pijn samen met hem hebben willen uitschreeuwen? In de organisatie naar de tweede landelijke Nabestaandendag, die op 21 november aanstaande plaats zal vinden in conferentieoord Rolduc, zijn we ons opnieuw bewust van rouw dat intens verdriet uitschreeuwt.

(april 2010) 'Enig en uniek'

'Doet u maar wat gebruikelijk is', is een zin die vaak horen maar waarop wij het antwoord niet kennen. Slechts 'gebruikelijk' is datgene dat een stervende, een nabestaande tegenover ons als diens gebruik verklaart. Bloemen, muziek, koffietafel of dat juist allemaal niet, zijn persoonlijke keuzes. Waar u dat van ons vraagt zullen wij u ondersteunen en behulpzaam zijn. Soms kennen we daarin een meer actieve rol dan wanneer nabestaanden, bijvoorbeeld, in staat zijn en ervoor kiezen met elkaar de overledene te verzorgen en/of de kist te dragen. Omdat ieder mens enig en uniek is in leven én in de dood, bestaan er geen gebruikelijke uitvaarten. Als uitvaartonderneming is het onze bedoeling u te informeren over mogelijkheden, maar u zeker niet te vertellen wat u wel of niet zou mogen! Dat is aan u en dat is waarnaar wij ons steeds zullen richten.

(maart 2010) 'Onze tempel...'

Groot onderhoud? Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe het heet als je na jarenlang het sporten weer opneemt. Als je van de 'snelle hap' weer let op A-tjes en E-tjes inje voedsel, een uurtje eerder naar bed, en een langdurige periode afsluit van 40 sigaretten per dag. Feit is dat er een moment aanbrak waarin ik besefte meer moe te zijn dan de natuur onmogelijk op mijn leeftijd voor me bedoelen kon. Waar een simpele trap een bijna onneembare vesting werd, ik mijn adem betrok uit een inhalator en toen er door verdriet ook nog eens een werkelijke en wezenlijke aanslag gepleegd werd op mijn lijf en op mijn leden, kwam ik op het idee van een interne renovatie. Mijn onlangs overleden broer mis ik er niet minder om, toch merk ik nu wel anders om te kunnen gaan met dit grote gemis. Ons lichaam? Onze tempel!

(januari 2010) 'Ter herinnering aan...'

Nog vorige week werd ons aangegeven dat het condoleanceregister inderdaad beschouwd wordt als een herinneringsalbum. Dat komt omdat wij niet het soort register hanteren waarin belangstellenden alleen hun naam, adres, postcode en woonplaats kunnen inschrijven. Want die gegevens hebben we vaak al uit het adressenboekje van moeder. Maar daarmee weten we eigenlijk nog altijd niets van de persoon zelf, en ook niet waarvan diegene en de overledene elkaar kennen. In het condoleanceregister dat wij bij iedere uitvaart aanbieden is daarom ook ruimte voor een persoonlijk woord. 'We zullen je missen bij tennis', nooit meer samen naar de markt' en 'de voetbalkantine zal stil zijn zonder jou' zijn maar enkele zinnen die ingeschreven worden en waardoor u ook weet wie diegene was die u gecondoleerd heeft!

(december 2009) 'Aris, je bent welkom jongen...'

Nadat hij klopte op de hemelpoort, zwaaide de immense deur wijd voor hem open. 'Hé, op jou hadden we hier nog niet gerekend. Maar nu je er toch bent, je bent welkom jongen!' Deze zinnen vormden de essentie van een toespraak die ik afgelopen vrijdag beluisterde. Dat was in de uitvaartdienst van een 60-jarige man, alleenstaand, woonachtig in een appartement dat op de nominatie stond tot sloop. Een man die door gezondheidsproblemen sinds 2 jaar niet meer werkzaam was, en ondanks vrijwilligerswerk vanuit kerkelijke betrokkenheid kende hij zoveel lange lege uren dat hij erin verdronk en tegen dit leven koos. Wat een bemoediging om te weten dat hij van harte welkom is geheten en zijn plaats ingenomen heeft daar waar Liefde heerst. In mijn verdriet om mijn grote broer Aris, mag ook ik deze troost in me meenemen.

(november 2009) 'Een 35-jarige Heerlenaar'

In de media gaat het over mensen zoals u en ik, van verder weg en van meer dichtbij. Afgelopen woensdag werd het overlijden bij onze uitvaartonderneming gemeld van de man die de volgende dag in het Limburgs Dagblad genoemd werd als 'een 35-jarige Heerlenaar', overleden aan Mexicaanse griep. Waar het in de dood altijd weer gaat om mensen die niet gemist kunnen worden, kennen ook deze nabestaanden diep verdriet en talloze vragen die beginnen met waarom... In de aanloop naar zijn uitvaartdienst vertelt zijn echtgenote me het motto dat haar overleden man voorstond in zijn leven: 'Maak je niet overal zorgen om, voordat je het weet is je leven voorbij...'
In diezelfde week lees ik ook in het Limburgs Dagblad dat er op 11-11 (als begin van Carnaval) sprake zal zijn van extra controle op de aanwezigheid van leerlingen op scholen. Het levensmotto van Piu Stokvis, de '35-jarige Heerlenaar' komt subiet in me op...

(september 2009) 'Feesten met verdriet - feestdagen en rouw'

9 September is een datum die in mijn hart blijft omdat vorig jaar op die datum mijn allerbeste vriend werd vermoord. Een vriendschap van ruim 20 jaren werd onderbroken door, zoals de dader dat aangaf, 'een zakelijk geschil'. Ik denk dat er geen reden steekhoudend is een leven te nemen, toch is dat gebeurd en het heeft me aangezet tot gemis waaraan ik tastbaar gestalte heb willen geven. Half december brengt uitgeverij Ten Have Kampen mijn boek uit, over feestdagen en rouw. Kerstmis, Pasen, Valentijnsdag en alle andere bijzondere dagen gaan door als je verdrietig bent, maar hoe ga je daar dan mee om? Het boek begint met de sterfdag van Ronald van Pelt op 9 september, ook u zult zich daarin herkennen...

(augustus 2009) 'Morgen is er weer een dag'

Elk mens, van welke leeftijd dan ook, kent wensen. Verlangens waarvan het een verder weg wordt gelegd dan het andere. De variaties daarin zijn talrijk, maar gaan vaak over een bestemming. Ze staan altijd in het teken van mensen, gaan over een verandering van werkkring, het opnemen van een studie en het hervatten van een liefhebberij. Er wordt gesproken over een bepaalde straat, een plaats, een provincie of, verder weg, een heel ander land. Wat mij bij al die uitgesproken wensen het meeste opvalt is dat er daarna steevast een woord aan wordt toegevoegd. Dat is het woord 'later'. Later zal ik... Later ga ik... Later wil ik..
Toekomstplannen geven uw vertrouwen weer in de dag van morgen en getuigen van uw hoop daarop. En dat is helemaal prima, maar mag ik u intussen toch alvast aanraden een begin te maken met uw later?
Vandaag en nu?

(juli 2009) 'Je schrijft? Je blijft!'

Een bekend gezegde stelt dat 'wie schrijft, die blijft.' Een spreekwoord met een hoog waarheidsgehalte. Want zou er niet zoveel opgeschreven staan dan wisten we veel minder. Was ons niets bekend over vroegere culturen en wisten we niets over toenmalige leefomstandigheden. Gelukkig werd het allemaal voor ons opgeschreven. In tekeningen, in tekens en in letters. Datzelfde gun ik 'mijn toekomst' ook. Ik wil graag dat niet alleen mijn naam onthouden word, maar veel liever heb ik dat ik begrepen mag gaan zijn. Dat mijn nageslacht weet van wie ze afstammen. Ook al zullen zij mij dan nooit meer kunnen zien, hoop ik dat vanuit mijn geschreven woorden een indruk mag ontstaan over mijn persoontje. Misschien voor mijn kleinkinderen, mijn achterkleinkinderen en alle nog volgende generaties daarna. Als een soort van herinneringsboek. Op de mogelijkheden daartoe wil ik u dan ook graag wijzen. Voor een later waar u lijfelijk niet meer bij zult kunnen zijn. Zo u wilt, kunnen we ook helpen bij het samenstellen daarvan.

(juni 2009) 'Digitaliseren? Menselijkheid!'

Het laatste nieuwe op uitvaartgebied is dat na een plaatsgevonden overlijden, het nu ook mogelijk is via Internet de uitvaart te regelen. Er komt geen uitvaartondernemer in persoon aan te pas. Geen mens die u te woord staat en niemand aan uw huisdeur. Vanachter uw computer vult u de gevraagde gegevens in, en aan welke wensen u wilt dat er gestalte gegeven zal gaan worden. En daarmee is uw uitvaart een feit. Natuurlijk maken ook wij gebruik van email, fax, telefoon en proberen we u via Internet een indruk te geven van wat wij voorstaan binnen onze onderneming. Maar hoe geavanceerd een computerprogramma ook geschreven mag zijn. Hoeveel aan informatie het ook verwerken kan. Het is slechts een hulpmiddel dat menselijkheid nooit zal kunnen vervangen. Uw uitvaart vraagt niet om letters en niet om tekens. Maar om persoonlijk contact waarbij we elkaar in de ogen kunnen zien met de handen ineen. En prijstechnisch gezien? Onze tarieven blijken ook hier toch nog altijd lager te liggen.

(mei 2009) 'Doodgewoon'

Er gaat geen dag voorbij zonder dat we met de dood in aanraking komen. We worden er 'doodmoe' van en vinden het 'doodnormaal'. Zoals we er 'doodziek' van worden omdat we er 'als de dood van zijn.' Uit onderzoek is gebleken dat familieberichten de best gelezen pagina's in een dagblad zijn. Via het journaal horen we over talloze slachtoffers, plotseling overleden vanuit onverwachte situaties. We kennen allemaal zieken in onze omgeving, zoals we naasten missen die overleden zijn. Als het ons persoonlijk aangaat zeggen we eerder: 'als ik een overlijden zou' in plaats van 'wanneer ik overlijd.' Terwijl, hoe naar dat ook klinken mag, de dood de enige zekerheid is die we kennen. Ik hoop niet dat u zich hier dagelijks van bewust behoeft te zijn. Integendeel, ik gun u vooral een lang en gelukkig léven. Mocht u echter toch eens willen praten over uw uitvaartwensen, neemt u dan gerust geheel vrijblijvend contact met ons op.

(april 2009) 'Ik zal mevrouw zeker ook missen...'

In de afgelopen week ontvingen wij een melding van overlijden van een mevrouw woonachtig in een verpleeghuis sinds vele jaren. Zelf ben ik in de jaren 80 ruim 9 jaren werkzaam geweest in een psychogeriatrisch verpleeghuis. Daardoor weet ik uit ervaring dat je een band opbouwt met bewoners. Zo ook met hun naasten. Zeker als er sprake is van een bewoner die al jarenlang kent, leef je van harte mee met diens wel en uiteindelijk ook met het wee. In contact met een verpleegkundige van het desbetreffende verpleeghuis viel het eerst een poosje stil aan de andere kant van de telefoonlijn. Dat was omdat verpleegkundigen er blijkbaar niet aan gewend zijn gecondoleerd te worden met het verlies van een bewoner. 'Maar mevrouw, dit is de allereerste keer dat een uitvartondernemer dit tegen mij zegt. Dit doet me goed. Dank u wel. Ja, dit overlijden doet mij ook verdriet. Ik zal mevrouw zeker ook missen.' Er is veel gezegd en geschreven over de huidige zorg die ten opzichte van vroeger zo anders zou zijn. In het menselijk medeleven door verzorgend en- verpleegkundig medewerkers is echter nooit gesnoeid. Daarom nemen wij ook deze grote groep mensen zo serieus als zij verdienen!

(maart 2009) Rood, geel en groen,

is de kleur van Carnaval... Verwerkt in kostuums. Op praalwagens. Van feestmake-up, van hoofdtooien en in maskers. Vlaggen zijn, terwijl ik dit aan schrijf, intussen weer van de gevels af. Posters van de diverse prinsen van de muren en van ramen. Kostuums zijn opgeboregen en, naar ik u van harte toewens, al uw maskers ook? Definitief en mag ik dan met u afspreken: voor altijd? Want zo'n masker is voor even leuk, maar érg vermoeiend als u het te lang draagt. Hoe mooi het masker ook lijken mag, op den duur zal het u gaan benauwen. Omdat het u belet uzelf werkelijk kenbaar te maken. Omdat het u belemmert te tonen diegene die u binnenin bent en niet te kunnen zien wie de ander is. En dat waar we allemaal zo hard nodig zijn. Toont u zich daarom zoals u bent. Niet meer achter een masker, maar regelrecht en rechtstreeks vanuit uw hart! En daarin vormen ook rood, geel en groen prachtige maar natuurlijke kleuren!

(februari 2009) Valentijnshartjes voor uw hart!

Valentijn... Alles rondom ons getuigt ervan. In uitbundige kleuren, in aanpsrekende vormen. Van vertederend naar opgewekt, en van in 't klein naar groot. De oorsprong ervan kan allerminst vanuit geluk gezocht worden. De versies van het ontstaan ervan lopen uiteen: van het jaar 270 tot aan de Middeleeuwen met die 'Valentijns' die daarbij behoren. Welke 'Valentijn' het ook was, ze kennen eigenlijk allemaal dezelfde grondslag. Er gingen ontberingen, angst, pijn, moeite en verdriet vooraf aan een veelheid aan gevoelens. In die omstandigheden koos men ervoor elkaar duidelijk te maken wat eigenlijk het meest belangrijk is ons leven. Daarom gaat het met Valentijn dus vooral om uw hart. Én dat van de ander. Waardering en respect doen ons allemaal goed. Ervaren dat er aan ons gedacht wordt ook. Daarom met Valentijn zoveel harten in felle kleuren. In allerlei maten en van allerhande materialen. Mag ik u vragen of u ook aan nabestaanden wilt denken rondom deze tijd? Want misschien staan juist zij nog wel het meest dicht bij de oorsprong van Valentijnsdag...

(januari 2009) Voor meer informatie...

Er wordt ons wel eens de vraag gesteld waarom wij onze firmanaam niet plaatsen onder een familiebericht in een dagblad. Onze redenen daartoe? Wij willen middels een rouwadvertentie niet de aandacht vestigen op onze uitvaartonderneming. Het gaat hier, met alle respect voor eenieder, in uw verdriet nooit om ons. Van belang is de overledene en diens nabestaanden. Daarnaast zien wij er nauwkeurig op toe dat al die gegevens die van belang zijn, als zodanig een plaats krijgen binnen een rouwbericht. Daarmee achten wij het overbodig u aan te geven dat er meer informatie voorhanden zou zijn, dan aangegeven werd. Omdat de prijs van een advertentie berekend wordt n.a.v. het aantal ingevulde milimeters, zou het plaatsen van onze firmagegevens voor u dus ook een extra onkostenpost vormen. Zo treft u onze firmanaam evenmin aan op de achterzijde van een gedachtenisprentje, en gebruiken wij ook geen reclamepennen. Onze onderneming dragen we uit middels eigen advertenties en vanuit onze websites. Het meest belangrijk blijft altijd weer úw tevredenheid over de dienstverlening die wij steeds voorstaan. En voor informatie daarover kunt u gerust contact met ons opnemen...

(december 2008) En het geschiedde in die dagen, dat... 

Het verhaal van de geboorte van Jezus wordt vooraf gegaan door de reden te benoemen, waarom Hij gewoon niet thuis geboren werd. Ver daar vandaan zag Hij het levenslicht. Niet in Zijn eigen warme, behaaglijke en veilige omgeving. Maar werd zijn geboorteplaats, op voorschrift van de keizer, Bethlehem in plaats van tussen familie, vrienden en bekenden: in Galiléa. Dus…, daar ga je nét voordat je je eerste kindje baren gaat. Een blijde gebeurtenis met een grootse Boodschap door een allesomvattend Kind, al waren de omstandigheden droevig en in arren moede. Mensen ver van huis en haard, die gedirigeerd werden naar waar ze niet wilden zijn… Omdat het geschiedde in die dagen, dat…

Wanneer we deze lijn doortrekken komen we uit bij vandaag terwijl we ons opmaken voor ‘de feestdagen’. Want het geschiedde niet alleen in die dagen, dat… We maken het dagelijks mee. Zonder uitzondering kennen we allemaal mensen die zich gedirigeerd voelen naar een bestemming en een doel, waar men niet wenst te verblijven. Of zijn we het zélf die maar niet lijken te komen, waar we dachten dat onze reis heen voerde. En dan vormt de hoofdmoot vaak niet het gebouw waar we al dan niet verkeren. Maar zijn er veel meer en andere oorzaken waardoor muren en plafond vooral lijken te zijn behangen met een patroon van onveiligheid (vanuit verdriet). En niet omdat het keizer Augustus is die daartoe het decreet heeft uitgevaardigd…

‘Beth’lem is de stede, daar ‘t is geschied voorwaar.’ Mét en zonder opgesierde kerstboom. Op 25 december. Op alle dagen die daaraan nog vooraf mogen gaan én op iedere dag die we daarna mogen krijgen.

Ik wens u dagen toe in een Licht, waarvan u getuigen mag overal daar waar u het donker kent of zelfs maar vermoedt. Júist omdat het in die dagen geschiedde, dat…

In de tussenliggende tijd is er veel geschreven over de Nabestaandendag, die wij mochten organiseren op 30 november 2008 in kasteel Hoensbroek. Voor een terugblik verwijzen wij u naar: www.nabestaandendag.nl

(september 2008) Wél bedreven, nooit gewend…

Ondanks dat ik sinds 1995 werkzaam mag zijn binnen de uitvaartbranche ken ook ik nog vragen van nabestaanden, die me oprecht verdriet doen. 'Of het als uitvaartondernemer wel mogelijk is om jezelf te zijn? Of het vanuit het inleven in verdriet dan mogelijk is beroepsmatig wel te presteren?' Ik kan daarop slechts antwoorden vanuit mezelf en de doelstellingen die ik in het leven nastreef. De dienstverlening zoals deze aangeboden worden binnen mijn uitvaartonderneming, is geïntegreerd binnen mijn leven. Ik kan daarom geen onderscheid maken tussen privé en zakelijk. Zoals u mij aan kunt treffen onder het boodschappen doen, zo ben ik bij u aan tafel. Zoals u mij wandelend tegenkomen kunt, zo kunt u mij ontmoeten in een uitvaartcentrum. In de jaren ben ik bedreven geraakt in de uitvaartbranche, wennen aan bijkomend verdriet zal ik nooit. Omdat ik vooreerst menselijk mens wil blijven. En zéker wanneer het om ú gaat!

(augustus 2008)  Vrijblijvende offerte

‘U spreekt met Annie Dreijer. De dokter heeft gezegd dat het niet zo goed met mijn moeder gaat. Dat ze niet meer beter wordt en dat ik me maar langzaam voor moet bereiden op het ergste. Daarom bel ik u op. Ik zou eens wat informatie van u willen.’

De laatste jaren wordt deze vraag steeds meer gesteld. Overigens ook door mensen die nog blakend van gezondheid zijn. Zij kiezen –om tal van redenen- ervoor om hun uitvaart reeds vooraf te regelen. Persoonlijk juich ik het opvragen van uitvaartinformatie –vooraf- van harte toe. Omdat emoties dan minder aan de orde zijn dan na een net plaatsgevonden overlijden, kunt u zich in alle rust bezinnen op wat u van toepassing acht op een uitvaart. Zoals u zich ook al kunt beraden op welke mogelijkheden er zijn en wat daarvan bij u past. Het vragen naar een vrijblijvende offerte geeft u bovendien de kans persoonlijk kennis te maken met een uitvaartondernemer en vooral ook te bezien welke grote(!) prijsverschillen er bestaan. Een zin uit onze brochure zegt: betaalbaar in onze dienstverlening en dat maken wij dagelijks waar!

(juli 2008) Er wordt van je gehouden!

Afgelopen week ontving ik, waarschijnlijk samen mét u, in mijn brievenbus een kaart die in hartgrondig rood vertelde: ‘Er wordt van je gehouden.’ Ik weet niet wat u intussen met die kaart hebt gedaan. De mijne hangt fier op mijn prikbord. Een opsteker van de bovenste orde, die ik graag iedere dag opnieuw tot me wil nemen! Deze kaart bracht tal van nabestaanden in mijn gedachten, die me zo vaak aangeven dat met de dood van die ene dierbare hen ook de liefde ontvallen zou zijn… En inderdaad is het zo dat de genegenheid en de aandacht van die voor u zo belangrijke persoon, niet lijfelijk meer vertolkt zal kunnen worden. Dat wil echter niet –nooit!- zeggen dat u liefde behoeft te ontberen. Niemand van ons allemaal behoeft het zonder liefs te stellen. Maak uw wensen bekend. Geef uw behoeften aan, opdat u opnieuw ervaren zult: er wordt van me gehouden!

(juni 2008) In leven én in sterven!  

Het aanvragen van een –vrijblijvende- offerte op het gebied van uitvaartverzorging, komt in de laatste jaren steeds meer voor, hetgeen wij bezien als een vooruitgang. Want al diegenen die ontvallen aan de dood, betreft overledenen die zo moeilijk gemist kunnen worden. Mensen waarvan u hield en die u –ook over de grenzen van de dood heen- dierbaar mogen blijven! Daarom is het goed dat steeds meer mensen een weloverwogen keuze maken, ongeacht of er al dan geen sprake is van een verzekering en waar deze al dan niet afgesloten is. Daaraan bent u immers niet gebonden! U bent de enige die de werkelijke keuze maakt voor een bepaalde uitvaartonderneming en om alle redenen die voor u belangrijk zijn. Omdat eenieder waardevol is: in leven én in sterven!

(mei 2008) Maar…, ik ben verzekerd! 

Velen kennen een afgesloten uitvaartverzekering. Daarmee verwacht u een dekking voor die kosten die een uitvaart met zich meebrengen kan. Misschien hebt u zelfs de bedoeling gehad uw verzekering toe te spitsen op de wensen die u kent t.a.v. een uitvaart. Van de bloemen tot aan het kopje koffie aan toe! Evenals het vorige jaar is er opnieuw aandacht voor een grote uitvaartverzekeraar. De reden daarvan is omdat gebleken is dat niet iedere verzekerde even goed bekend is met de polisvoorwaarden. Daarmee komen nabestaanden soms voor nare verrassingen te staan, die meestal neerkomen op financiële consequenties. Daarom raden wij u aan goed notitie te nemen van álle polisvoorwaarden en wanneer u vragen kent hierover, die nu reeds te stellen. Tevens benadrukken wij opnieuw dat ongeacht waar u ook verzekerd bent, u te allen tijde zelfstandig kiezen kunt voor die uitvaartonderneming die úw vertrouwen geniet. Daarvan bent u altijd verzekerd!

(april 2008) Nazorg? Zorg er dan ook voor!  

Het bieden van nazorg aan rouwenden is een professioneel vakgebied, waaraan kundigheid gekoppeld is ook aan een toegespitste opleiding op dit brede en specialistische vakgebied. Ervaringsdeskundigen? En geruime werkervaring dan? Spreken uit eigen ervaring en ‘al doende leert men’: kan hier een toevoeging vormen, maar dat hoeft niet altijd. Psychologisch inzicht, kennis en het beoefenen van de juiste gesprekstechnieken behoeven daarvan immers niet noodzakelijk een onderdeel van te zijn, terwijl –zo belangrijk- gewaarborgde geheimhoudingsplicht helemaal ontbreekt. Bij het bieden van nazorg mag u derhalve vragen om –natuurlijk- alle vormen aan menswaardigheid, maar zéker ook om de expertise waar het bij deze belangrijke vorm van hulpverlening niet zónder kan. Omdat u daarmee toekomt aan waarin u álle rechten voorbehouden zijn en die u te allen tijde mogen blijven!

(maart 2008) Vrijheid van meningsuiting

Met name in de laatste maanden wordt er binnen onze maatschappij veel gesproken over dit grote goed. Binnen onze eigen onderneming is dit onderwerp echter al jaren een hot item. Nabestaanden die zich óók beroepen op het recht gehoord te worden. In contact met hen blijkt telkens opnieuw verdriet, omdat hen al snel het zwijgen tracht te worden opgelegd. Binnen een luttel aantal weken al na het overlijden van een dierbare, wordt hen hiermee vrijheid van meningsuiting ontzegd. Door het geven van tegenstrijdige adviezen. Vanuit het vertolken van clichés en door hun verdriet te negeren, komen nabestaanden niet toe aan het uitspreken van emoties. Júist in een verdrietige, pijnlijke en verwarrende periode van rouw, zouden we dat recht samen met hen moeten bewaken! Omdat het als recht bestaat in de Grondwet. Omdat het een ménselijk recht is!